|
|
 |
| Aναλυτική παρουσίαση νέου |
|
|
LAST OF THE INDEPENDENTS
Rory Gallagher
Δευτέρα 29 Νοεμβρίου 2004 00:39
[Σχόλια: 0, Hits: 1]
Γεννήθηκε στο Ballyshannon της Ιρλανδίας το 1948. Πέθανε το 1995
Ένας από τους πιο σεβάσμιους και ικανούς μουσικούς ανάμεσα στην αδελφότητα των blues και rock, ο Rory Gallagher κατάφερε να διατηρήσει τόσο την δημοτικότητα του όσο και την ακεραιότητα του μέχρι το τέλος της καριέρας του.
Σαν κιθαρίστας που είχε προσαρμοστεί στο παίξιμο των τραγουδιών του Chuck Berry τόσο στους Impact όσο και στους Fontana Showband, ο Gallagher σχημάτισε την αυθεντική ενσάρκωση των Taste το 1965. Ύστερα από εκτεταμένες περιπλανήσεις στην πατρίδα τους την Ιρλανδία, επιβεβαιώθηκε ότι το τρίο σύντομα έχτιζε μια υγιής φήμη για το πρωτοποριακό στίγμα των blues-rock ελεύθερης μορφής. Ο Gallagher άφηνε συχνά κατάπληκτο το κοινό αλλάζοντας ταχύτατα από κιθάρα σε σαξόφωνο. Αργότερα στην καριέρα του θα δείξει την ίδια επιδεξιότητα με το μαντολίνο και την φυσαρμόνικα.
Υπογράφοντας στην Polydor, οι Taste, αποτελούμενοι από τον Gallagher, μαζί με τον Richard McCracken (μπάσο) και τονJohn Wilson (ντραμς), ηχογράφησαν το επώνυμο ντεμπούτο τους το 1969, το οποίο περιλάμβανε αγαπημένα και ζωντανά ηχογραφημένα κομμάτια όπως το “Same Old Story”.
Τόσο το άλμπουμ TASTE όσο και το ακόλουθο ON THE BOARDS (1970), έγιναν δεκτά με ικανοποίηση από το κοινό. Όμως παρά την αμερικανική περιοδεία τους μαζί με τους Blind Faith και τους Delaney And Bonnie, και την εμφάνιση σαν support group των Cream στην αποχαιρετιστήρια συναυλία τους στο Royal Albert Hall, οι Taste αντιμετώπιζαν τόσο οικονομικά όσο και διαχειριστικά προβλήματα, με αποτέλεσμα την διάλυση τους στις αρχές του 1971. Άφησαν πίσω τους το άλμπουμ LIVE TASTE (1971), το οποίο περιελάμβανε την εμφάνιση τους στο φεστιβάλ του Isle Of Wight, στο οποίο εντυπωσίασαν μένοντας ανεπηρέαστοι από το γεγονός ότι ο εξοπλισμός τους είχε μόλις κλαπεί.
Αποτελώντας την κύρια ατραξιόν των Taste, o Gallagher δεν θα αντιμετώπιζε ιδιαίτερες δυσκολίες στο να ξεκινήσει μια σόλο καριέρα. Το άλμπουμ RORY GALLAGHER (1971) έφτασε στο βρετανικό Top 40, έπειτα το LIVE IN EUROPE (1972) και το BLUEPRINT (1973) πήγαν ακόμα καλύτερα. Ένας αυθεντικός bluesman τον οποίο θαύμαζαν πολλοί αριστοκράτες του rock, όπως ο John Lennon, ο Gallagher ήταν η φυσική επιλογή για να συμμετάσχει στην καλύτερη ομάδα για τα δύο άλμπουμ LONDON SESSIONS ένα για τον Muddy Waters (1972) και ένα για τον Jerry Lee Lewis (1973), μαζί με τους Steve Winwood, Peter Frampton και τον ντράμερ από το Experience του Jimmy Hendrix, Mitch Mitchell. Πράγματι, ο Waters ήταν τόσο ενθουσιασμένος με τον Gallagher που τον ξανακάλεσε και πάλι στο άλμπουμ του LONDON REVISITED (1974), την χρονιά που ο Gallagher είχε επιλεγεί σαν αντικαταστάτης του Mick Taylor στους Rolling Stones.
Όμως, ο Gallagher, λατρεύτηκε περισσότερο για τις ζωντανές εμφανίσεις του με τον μπασίστα Gerry McAvoy, σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Συνήθιζε να ενθουσιάζει το κοινό με 150λεπτες εμφανίσεις, παρουσιάζοντας συγκινητικά αποσπάσματα από παλιά blues κομμάτια αλλά και δικές του δημιουργίες, όπως τα “A Million Miles Away” και “Walk On Hot Coals”. Αποφεύγοντας τις πυροτεχνικές υπερβολές με την κιθάρα, η προσέγγιση του Gallagher ήταν μια ανάσα φρέσκου αέρα συνδυασμένη με μια μακρά απόλαυση ενεργειών, όπως έκαναν οι Led Zeppelin.
Γράφοντας με κεφαλαία γράμματα τις ζωντανές εμφανίσεις του, ο Gallagher κυκλοφόρησε αρκετές ζωντανές ηχογραφήσεις βασιζόμενες στα κυρίως blues άλμπουμ του, όπως το LIVE IN EUROPE (1972) και το IRISH TOUR ’74 (1974) αλλά και το STAGE STRUCK (1980) με πιο rock προσανατολισμούς – όλα κρατώντας ένα τέλειο πρόγραμμα περιοδειών.
Μετά το JINX (1982), ο Rory έκανε μια παύση 5 χρόνων, αλλά το DEFENDER (1987) έδειξε σε όλους ότι ακόμα μπορούσε να προσφέρει πολλά. Το ακόλουθο άλμπουμ FRESH EVIDENCE (1990), μαζί με τον Mark Feltham των Nine Below Zero και την φυσαρμόνικα του, παρουσίασε ένα αναζωογονητικό blues προσανατολισμό, ο οποίος είχε αφήσει την θέση του σε πιο rock ήχους στα προηγούμενα άλμπουμ.
Στις αρχές του 1993, τα πρώτα σημάδια της επιρροής του αλκοόλ στην υγεία του φάνηκαν, κατά τη διάρκεια μια ζωντανής εμφάνισης στο London’s Town & Country Club. Ενοχλητικοί οπαδοί του τον ανάγκασαν να συντομεύσει την εμφάνιση του, διακηρύσσοντας ότι δεν θα ξαναεμφανιζόταν στο Λονδίνο ποτέ ξανά. Τα λόγια του θα αποδεικνύονταν προφητικά. Παρόλα αυτά ανέκτησε την γαλήνη του για το έτσι κι αλλιώς εκπληκτικό Portsmouth Blues Weekend την ίδια χρονιά. Τα Χριστούγεννα του 1994 τα σχέδια του για περιοδείες έπρεπε να ματαιωθούν.
Χτυπημένος από πνευμονικό οίδημα ύστερα από μεταμόσχευση ήπατος, ο Rory πέθανε τον Ιούνιο του
1995, σε ηλικία μόλις 45 ετών. Ακολουθώντας την παράδοση των blues είχε παραδώσει τον επιτάφιο του 20 χρόνια νωρίτερα, στο άλμπουμ IRISH TOUR ’74, όταν τραγούδησε το “Too Much Alcohol” του J.B. Hutto.
|
|
|
|
|
| Σχόλια και Βαθμολογία |
|
|
|
Αν θέλεις να προσθέσεις το δικό σου σχόλιο, θα πρέπει να κάνεις
login!
|
|
Η μέση βαθμολογία, όπως διαμορφώθηκε από 6
χρήστες
είναι 2.50
|
|
|
|
|
|
|
|
